Wat beweegt die man?

Zaterdagmorgen. Het begint al goed: ik word wakker van regen op het dak en als ik opsta is alles buiten zeiknat. Maar goed, afspraak is afspraak: motor naar buiten en de snelweg op. Gelukkig is voorbij Beekbergen alles droog en dat blijft zo. Apeldoorn houdt zijn reputatie als de natste stad van Nederland weer hoog!

Bij Heelsum heb ik met Albert afgesproken op een P, maar de P is dicht. Gokje: hij staat vast bij het benzinestation een paar kilometer verder. Klopt.

We rijden in een rustig tempo naar Aken, zo'n 200 km, met om de één of andere reden een lus door het centrum van Venlo. De rest van de rit naar de start van de route gaat prima. Daar koffie met gebak, und dann geht's los. We rijden net als vorig jaar een lus door de Eiffel, maar om het niet al te voorspelbaar te maken hebben we de route van vorig jaar omgekeerd.

We duiken met een volle tank gelijk de heuvels in: mooie bochten, droge weg en het best van alles: de hele lokale bevolking wist dat we kwamen en zijn en masse de Ikea of de Lidl ingevlucht. De wegen zijn en blijven leeg. Heerlijk, want op hangen achter een caravan of vrachtwagen zit niemand te wachten, en de bijbehorende inhaalmanoeuvres missen we ook niet.

We merken wel dat er bezuinigd wordt op onderhoud van wegen: af en toe rammelen de vullingen uit je kiezen.

Halverwege stoppen we traditiegetrouw bij Hannes voor Currywurst mit Pommes. Ik zie dat het slot uit één van m'n koffers hangt. De schroeven blijken er uit gerammeld te zijn. Met een stuk ducttape beveiligt MacGyver Tieben de zaak, en we kunnen verder. Wel opvallend: koffers bijna verliezen begint bij ons wel een thema te worden. Gelukkig nog nooit ECHT misgegaan.

Weer een etappe verder stoppen we voor koffie en een foto in Bad Munstereiffel, pittoresk en een beetje ingekakt, maar de koffie is prima.

We stappen voldaan naar buiten en op de brommer. De laatste etappe van 200 km gaat vlot voorbij, we stoppen bij een benzinestation vlakbij Arnhem voor een laatste bakkie, en om half elf staat de motor na 793 kilometers weer binnen. De houten kont valt erg mee: genoeg stoppen is het recept!

Zondag 29 april, er is ons regen beloofd. Een mooie dag voor klusjes. Maar (en Albert heeft het als eerste door): de belofte wordt niet waargemaakt: het regent wellicht in de Randstad maar in het deel van het land waar de bochten liggen blijft het droog. Helaas, dat wordt motorrijden, en de klusplannen gaan op de lange baan.

De rit is snel uitgezet: van Ugchelen met een grote lus rond Zwolle naar Zeewolde.

Zo geschiedt. Het is kurkdroog en af en toe schijnt even de zon. Ideaal motorweer, en de temperatuur is zo goed dat we zelfs op een terras koffie met appelgebak nuttigen.

Aan het eind van de dag wordt de route rechtgetrokken om toch nog op etenstijd thuis te zijn. Met een helm vol muggen, ook dat nog.

Zaterdag, einde van de middag. Het is ondanks een beroerde weersverwachting best aardig weer geweest vandaag. Druk met boodschappen en andere klusjes. Om even voor 5 uur kijk ik even op buienradar en zie dat het nog dik een uur droog blijft. Snel de motor naar buiten.

Op de gok zet ik de navigatie eerst op Uddel, als ik daar bijna ben op Olst, en even voorbij Vierhouten op Beekbergen.

Het resultaat is een cirkeltje om Apeldoorn heen, maar dan wel met héél veel bochies. De wegen zijn zo vlak voor zes uur leeg, ze zijn schoon en droog en mijn nieuwe voorbandje zorgt dat de motor weer heerlijk stuurt. Een goed humeur doet de rest.

Even na zes uur ben ik voldaan weer thuis.

Morgen regen. Boeien.

Mailtje van Albert: hij vertelt tevreden dat hij van Inge zijn motor op een andere plaats mag opbergen en voegt een paar foto's bij. Kijk maar:

Ik vraag me af of het niet erg veel werk is om hem na een rit weer netjes weg te hangen. Eigenlijk vind ik het bij de spinnen af: Inge, schaam je!

Goede Vrijdag. Het zonnetje schijnt, en na een luie ochtend besluit ik dat het zonde zou zijn binnen te blijven. Zoals gewoonlijk een route van internet geplukt. Maria blijft thuis en ik rijd in m'n eentje naar Varssel. Wandelen. Eerst gaat de route over asfalt, maar al gauw loop ik op zandwegen, en dat blijft voor het grootste deel van de route zo.

Het is nog steeds zonnig en strakblauw, maar wel fris. Toch merk je goed de kracht van de zon en ook de planten beginnen uit te lopen.

Een laatste blommetje.

Daarna zigzag ik dwars over golfclub 't Zelle (opengesteld voor wandelaars en erg mooi gelegen) richting auto. Dik 11 kilometer en iets te stevig doorgestapt: m'n zere enkel van 2003 is weer terug. Volgende keer moet ik er aan denken dat ik moet kuieren!

Zondagmorgen, er staat rijp op het gazon. Koud dus. Jammer, want Maria gaat er in haar eentje op uit dus het is een goeie dag om te gaan rijden, zeker nu dankzij de dealer het voorwiel omhuld is met het fijnste Franse rubber en het cardan gevuld is met zuivere truffelolie. Maar goed, ik heb ook schedelwee dus laat maar.

Tegen kwart voor één doet het hoofd geen zeer meer, maar nog geen zin in rijden. Hoewel: als ik die hoge ruit wil verkopen moet ik toch nog een keer goed testen of hij nou echt niet beter is dan de standaard ruit.

Eerder deze week merkte ik al dat met de hoge ruit zonder doppen toch niet lekker is. Doppen in de oren dus, en proefrijden, eerst met de hoge ruit. Stukkie binnenweg, weinig kabaal. Snelweg, met opzet achter een stationcar met de stroomlijn van een bakstenen schijthuis gaan rijden. Da's minder: zelfs bij 120 voelt het aan of ik met m'n kop in een cementmolen zit. Ruit omhoog of omlaag maakt weinig verschil.

Naar huis, originele ruit erop, zelfde ritje nog een keer. Veel rustiger, zowel op binnenweg als snelweg. Definitieve conclusie: de hoge ruit gaat op marktplaats. En inmiddels heb ik de smaak te pakken en rijd binnendoor naar Zutphen, vandaar naar Hattem, vandaar naar huis. Mooi! Na 133 km de brommer weer naar binnen. Toch beter dan de hele dag kranten lezen.

Zondag, prachtig weer.

Om elf uur staat Albert op de stoep. Na  een kop koffie gaan we het rondje van vorige week nog eens maken, maar nu in omgekeerde richting: via het pontje bij Olst naar Holten, dan naar Zelhem en tenslotte via het pontje bij Dieren weer naar huis.

Het is koud. Na een tijdje krijgt de zon meer kracht en wordt het echt lekker.

Na anderhalf uur kruisen we de A1 in zuidelijke richting en ik begin me af te vragen waar Holten ook weer ligt: ten noorden of ten zuiden van de A1? Albert vraagt zich blijkbaar hetzelfde af en gooit het anker uit: "waar ligt Holten"? Ik weet het inmiddels dankzij wat Zumo-goochelarij: 10 km achter ons. We willen koffie (met gebak), dus rijden terug richting Holten. Na 500 meter komen we in Laren (OV) langs een terras waar al een stelletje motormuizen zit. Ook goed: koffie met appelgebak.

Vandaar gaat het door naar Zelhem, waar de Motoport open dag heeft. We zetten de motor aan de kant van de weg en lopen richting de motorzaak. Het is druk: langs dranghekken aan de kant van de weg staan honderden mensen in motorpakken. Er blijkt een "demo" aan te komen. Na een paar minuten wordt duidelijk wat er gaat gebeuren: een demonstratie van een dragrace motor, een geval waarmee je heel kort heel hard kan gaan en waar je verder helemaal niets aan hebt.

Nog een paar minuten laten wordt een motor gestart, er ontstaat een gigantische wolk rubberrook, en met een hoop kabaal stuifet er een vreemdsoortig vehikel langs dat (de baan is 50m lang) gelijk weer op de rem gaat. We schatten de bereikte snelheid op 30 km/u. Spannend!

Ik koop een fles motorreiniger, we kijken even rond en vertrekken dan snel. Slingeren door de achterhoek richting Dieren, pontje over, langs het kanaal naar Apeldoorn, nog een lusje over de hei waar ik door een knullige inhaalmanoeuvre in een onoverzichtelijke bocht mezelf aan het schrikken maak, en naar huis. Toch weer een mooie rit!

Zus Everdien is op bezoek en het is prachtig weer, dus we besluiten in de omgeving van Gorssel te gaan wandelen: de IJssel, ooievaars, bos, en het dorp zelf is ook niet verkeerd.

We zien al gauw  dat de natuur aan de lente is begonnen: alle vogels vliegen, lopen en zwemmen in paartjes rond, we zien bloeiende katjes en er begint blad aan de bomen te komen. Eindelijk.

Vandaar nog 100 meter en dan zijn we, na op de kop af 11 kilometer, uitgewandeld.

Ik was gisteren bij Pa en Ma om hun belastingaangifte te doen. Pa vertelde dat iemand in de kerk een verhaal had over een dorp Amen (nooit van gehoord) waar op een driesprong een wegwijzer zou staan waarvan alle drie de armen naar "Amen" zouden wijzen. Iets om een keer in een preek te gebruiken.

Pa liet me op de kaart zien dat er in de buurt van dat dorp (vlakbij Assen) inderdaad een driesprong is en vroeg zich af of die wegwijzer daar zou staan.

Thuisgekomen op Google Maps gekeken. Via Streetview kwam inderdaad de betreffende wegwijzer in beeld: een mooi zomers plaatje.

Zaterdagmorgen schijnt de zon en ik besluit te gaan kijken of het in Amen inderdaad zomer is. Ik bak een mooie route en ga op pad.

Met pianospelen, zeilen en ook motorrijden heb je van die dagen dat alles klopt. Vandaag is zo'n dag: vanaf de eerste meter ben ik in m'n element, rijd gelijk praktisch op mijn achterwiel de straat uit. Alle bochten vloeien, en het zijn er heel wat: Amen is 142 km weg over allerlei briljante kronkelweggetjes. Doordat ik eindelijk de ideale instellingen van de routeplanner heb gevonden hoef ik niet elke 30m af te slaan: de rit bestaat uit veel stukken van 4 tot 10 km zonder afslagen. Rivierenland, bossen, veenkolonieën, noem maar op.

In Amen gekomen moet ik vaststellen dat het er geen zomer is, maar de wegwijzer staat er:

Ik rij terug naar Hooghalen om van het vriendelijke meisje van de Avia benzine en een Snickers te kopen, en ga op weg naar huis. Er moet nog wat geklust worden, dus helaas wordt het de snelweg.

Na een turbulent uurtje dat niet half zo leuk is als de heenweg ben ik weer thuis. Deze rit doen we nog een keer (maar dan ook binnendoor terug)!

Stralende zon (had dat !@#$%ˆ&* gisteren niet gekund?), dus naar buiten. We pikken een route bij Meppel van het web, in nationaal park Weerribben-Wieden, en gaan wandelen.

Lekker zonnetje, niet te koud, weinig mensen. De eerste tekenen van de lente zijn al te zien. Veel vogels: ganzen, ooievaars, zwanen, een zilverreiger en een kamikaze-kievit die denkt dat we z'n ei komen jatten (wat denkt'ie wel, ik ben geen Fries! En Maria al helemaal niet.).

Het valt op dat de ganzen, die in de winter in troepen leven, nu in paartjes rondhangen. Als je in de buurt komt stijgen ze op en maken daarbij een kabaal als een brandweerauto. Ook die zijn zeker bezig met hun territorium.

Maria ontdekt dat het veen veert als je erop springt (dit is één groot moerasgebied).

Tja, wat zal ik er verder van zeggen, kijk maar naar de plaatjes en ga er ook eens heen.

We komen na een kleine 9 km voldaan bij de auto. Daar blijkt ook zo'n berg bagger te liggen. Fijn Maria.