De jam was op...
...en dan gaan we altijd naar Wilp, waar boerderijwinkel Moria, pal aan de IJssel, lekkere jam heeft. En als we er dan toch zijn dan wandelen we ook maar een stukje. Bepaald geen straf vandaag!
Reizen, motorrijden, wandelen, schrijven, fotografie, landkaarten, klooien met m'n Mac en GPS: hier komen al mijn hobbies bij elkaar!
...en dan gaan we altijd naar Wilp, waar boerderijwinkel Moria, pal aan de IJssel, lekkere jam heeft. En als we er dan toch zijn dan wandelen we ook maar een stukje. Bepaald geen straf vandaag!
Het is zaterdag, de hemel is blauw en de zon schijnt. Sinds begin november staat de motor binnen: als er geen dikke laag zout op de weg lag stortregende het wel. Maar nu grijpen we onze kans.
Ik controleer eerst de bandenspanning en rijd daarna naar de ijsboer bij Ermelo. Albert komt ook net aanrijden en we gaan gelijk door: eerst naar Otterlo, dan naar Lunteren, vervolgens naar Achterveld. Het is heerlijk rijden: de wegen zijn droog en leeg, en de motorkaart schotelt ons weer prima bochten voor.
Vanuit Achterveld rijden we richting Hoevelaken, waar Albert bij de lokale motorzaak een nieuwe bandenspanningmeter scoort. Iets daarna scheiden onze wegen zich: hij terug naar Zeewolde en ik naar Ugchelen. Over de snelweg, want ik heb zin in een warme kop thee. Bij 7 graden is het goed te doen, maar langzaam aan koel je toch wel af. De eerste rit van het jaar zit er weer op en smaakt naar meer!
Zo. Weer heel wat uurtjes vier meter hoog op de ladder gestaan om de leilinden te snoeien. Ze worden slecht, de hoofdtakken zijn half vermolm. Daardoor ben je steeds bang dat ze afbreken en dan gaat Johan enkele reis vertikaal naar beneden. En ik word al zenuwachtig als ik op een stoeprand sta.
Maar: het is goed afgelopen, de bomen zijn mooi kaal en kunnen weer twee of drie jaar uitgroeien.
Nou nog zien dat ik van die takken afkom...